11 MART 2009 ÇARŞAMBA

Serdar Turgut serdarturgut@superonline.com

Çocuğuma Ergenekon'u anlatmak

Nedenleri ilerleyen yaşla birlikte gelen tedirginlikler mi dersiniz yoksa dünyanın ve Türkiye'nin insanın üstüne yüklediği ilave yüklerden mi kaynaklanıyor dersiniz bilmiyorum ama son zamanlarda ciddi bir uykusuzluk çekmeye başladım.
Sabaha karşının bence en zalim saati olan 4.30 civarında uyanıyorum. Bu zalim bir saat çünkü sabah hayli yakında ama dakikalar bir türlü geçmek bilmiyor. Kalkıp kitap okuyayım desem bu da anlamlı gelmiyor çünkü saatlerinin hemen hemen tamamı okumakla geçen bir yaşama ilave okuma saatleri eklemek de pek çekici değil.
Yatakta sabahın gelmesini beklerken, beyin hiçbir şey yapmadan duramayacağından, mecburen Türkiye'de olan bitenleri düşünmeye başlıyorum. Haydiii bu sefer de gayet tabii ki kafamda yazılar uçuşmaya başlıyor ve o noktadan sonra tekrar uykuya geçme şansı hiç kalmıyor. Birkaç gece önce yine o zalim saatler sürerken ben de kalktım oğlumun yanına uzandım. Oğlanın uyurken çıkardığı nefes sesleri bende sakinleştirici etki yapıyor.
Oğlumun biraz kafasını okşadım, terlemişti yorganın altına girdiği için. Biraz rahatlasın diye yorganı düzelttim. O sırada elimde olmadan Mustafa Balbay'ı düşündüm. Zalim saatlere hapishanede yakalananlar aklıma geldi. Balbay'ı düşünme nedenim sadece bu değildi, karısının bir televizyon kanalında yayınlanan sözleri bana hayli dokunmuştu. Balbay'ın karısı, çocuğunu bir süre okula göndermeme kararı almış çünkü okulda babası hakkında olumsuz laflar duyabileceğinden çekiniyormuş. Düşünebiliyor musunuz bir annenin neler düşünmek zorunda bırakıldığını bu ülkede.
O an oğluma Ergenekon tutuklamalarını anlatmaya karar verdim. Tutuklamaları anlatacak ve eğer aynı şey benim de başıma gelirse sakın ha üzülmemesini ve korkmamasını anlatacaktım. Eğer okulda arkadaşları televizyondan duyabilecekleri bazı kötü şeyleri söylerlerse bunlara da inanmaması gerektiğini iyice anlatacaktım. O durumun olması halinde annesine onca işi arasında bir de oğlana konuşma yapmak mecburiyetini ayrıca ve okulda ne olur- biter bunu düşünmenin yükünü yüklememek için oğluma her şeyi önceden anlatmanın doğru olacağına karar verdim.
Evet Türkiye'de her şey her an olabilir. Bu duruma geldik biz. Olmaması gerekenleri olabilir diye kabul ettirdiler bize belki de yaşanılan her şeyin gerçek amacı da buydu kim bilir. Eğer amaç buyduysa çok başarılı olundu bu da bilinsin.
7 yaşındaki çocuklar kendilerine açık ve dürüst konuşulduğunda hayatın her karmaşık olayını kavrayabiliyor. Ben de oğluma daima öyle konuşmayı ilke edindim. Alp ile arkadaş olduk bu yüzden. Oğluma sabah vakti durup dururken Ergenekon davası diye bir şeyi anlatmaya karar vermiştim de nasıl anlatacaktım acaba?
Çocuğuma anlatmam gereken şeyi henüz ben kendim daha tam anlayamamıştım. Bize anlatılanları tabii ki biliyordum ve bu lafların alt metinlerini de okuyordum ama bütün bu karmaşadan ne çıkabileceğini kestirmek tam da mümkün değildi. Arkadaşları öldürüldüğü, sakat kaldığı veya işkenceden delirdiği için Ergenekon türü gizli örgütlenmelerden adı ne altında olursa olsun daima nefret ederek yaşamış ve bu yüzden 'Tiksiniyorum' başlıklı yazı yazmış bir insan olmama rağmen bir gün bizim evimize de polislerin gelebileceğini ve benim de götürülebileceğimi oğluma bir şekilde anlatmalıydım... Ama nasıl? Neden-sonuç bağlantılarını kurabilmem, onun bunu kavramasını sağlamanın yolu pek yoktu.
Türkiye'de ne olursa olsun hangi kurum şu anda güvensizlik verirse versin, oğlumun ülkenin kurumlarına güvensizlik duyar bir şekilde büyümesine yol açmayı benim yapabilmem mümkün değildi. Askere güvenilmeyen, emniyet güçlerine karşı kuşkuların oluştuğu adalet mekanizmalarından yaygın bir yılgı olduğu bir ortamı 7 yaşındaki bir çocuğa nasıl açıklarsınız? Ya 'neden', kim sorumlu bu işten diye sorular gelmeye başlarsa ki mutlaka gelecektir. Çocuğu ülkesinden korkutmadan mantıki cevaplar verebilmem imkansızdı. Çaresizdim anlayacağınız.
Sonunda ona bir gün babasına da haksızlıklar yapılabileceğinin nedenlerini anlatabilmemin mümkün olmadığına karar verdim. Sabah o konuşmayı yapmaktan vazgeçtim. Yükü yine Rana'ın omuzuna bırakmış ve her şeyin her an olabileceği bu ülkede benim alınıp götürülmem durumunda oğlana konuşup açıklama işini ona bırakmıştım. Okulda duyabileceklerine de o hazırlayacaktı Alp'i. Kendimi korkak gibi hissettim. Baba sorumluluğundan kaçıyordum. Ama bu kez suç bende değildi galiba bu kez gerçek suçlu Türkiye'ydi. Bizleri bu hale getirdi ya, yazıklar olsun.

Yasal Uyarı: TurkMedya internet sitelerinde yayınlanan haberler ve köşe yazılarının tüm hakları TurkMedya Yayın Grubuna aittir. Kaynak gösterilerek dahi haberin veya köşe yazısının tamamı yazılı izin alınmaksızın kullanılamaz.
Sadece alıntı yapılan haberin veya köşe yazısının bir bölümü, alıntı yapılan habere/yazıya aktif link verilerek kullanılabilir.