Ben bir sihirbazım

'Basit Bir Ev Kazası' ile bir sezonda tam 3 tiyatro ödülü kazanan Günay Karacaoğlu, sahnede kendisini bir sihirbaz gibi görüyor ve seyirciyi yarattığı illüzyona inandırmaktan müthiş keyif alıyor.

Günay Karacaoğlu tiyatro sahnesinde devleşen oyunculardan, hatta öyle ki son oyunu 'Basit Bir Ev Kazası' ile bu yıl 3 ödül birden aldı. Muhsin Ertuğrul, Sadri Alışık ve Afife Tiyatro Ödülleri'nde, Komedi dalında En İyi Kadın Oyuncu ödüllerini toplayan Karacaoğlu ile kadın-erkek ilişkilerinden komik kadın olmaya; sahnede olmaktan sahte olmaya uzanan son derece samimi ve keyifli bir sohbet gerçekleştirdik...

Kayserili olduğunuz için mi komiksiniz acaba?
1971 doğumluyum ve Kayseri'de 1975'e kadar yaşadık. Allah rahmet eylesin babam çok aydın bir insandı ve orada bir ilerleme kaydedemeyeceğini düşünüp çoluğu çocuğu toparlayıp İstanbul'a yerleşti.

ISRARLA ÖLMEMİŞİM
Oyuncu olacağınız siz küçükken belli miymiş?
Belliymiş... Çok küçük doğmuşum; öleceğimi sanmışlar. Ama ben ısrarla ölmemişim, yani belliymiş 'daha yapacak çok işim var' ısrarıyla ölmememden. Okulda tiyatro kollarında oynarken karar verdim mesleğime. Hatta lisede okurken ödül almıştım ve babam çerçeveletmişti. Hiç unutmam 'Herkes sanatçı olabilir ama tiyatrocu olamaz' demişti, çok aydın bir insandı.
Liseden sonra da konservatuar sınavına mı girdiniz?
Evet... Oyuncu olmalıydım, neden bilmiyorum. Kimse de bilmez zaten, örnek aldığım ya da etkilendiğim biri de yoktu. Mimar Sinan'ın sınavlarına girdim, ilk sınavı çok yüksek bir puanla kazandım ama ikinci sınavı kazanamadım. Büyük bir talihsizlik nedeniyle.

Ne oynamıştınız sınavda hatırlıyor musunuz?
Zilha'yı oynamıştım; Zeliha Berksoy'un oynadığı, en yüksek puanı vermiş bana. Başarıyla ilgili bir şey yok.

Ama vazgeçmediniz?
Vazgeçmedim, ben gayet üzgünken, hatta uykularımdan ağlayarak uyandığım bir dönemde, bir arkadaşım 'Müjdat Gezen'in sınavına girelim' dedi.

MÜJDAT GEZEN'İ BİRİNCİLİKLE BİTİRDİM
Arkadaşınız hayatınızı etkiledi teklifiyle sanırım...
Aynen öyle, 'Orayı hiç kazanamam' dedim. Beni ikna etti, girdik sınava arkadaşım kazanamadı, ben kazandım. Hayatımın en mutlu 4 yılını yaşadım, çok demokratik çok huzurlu bir ortamdı. Orayı birincilikle bitirdim.

Eski eşinizle (Şevket Çoruh) okulda mı tanışmıştınız?
Evet, aynı okuldandık. Şevket bir dönem altımdaydı. Yeniden evlendim ben.

Hayırlı olsun, aynı meslekten misiniz, iş temponuzu anlıyor mu?
Eşim yapımcı, tabii beni anlaması lazım. Aynı meslekte olunca avantajlar oluyor elbette. Herkes sofra kurarken biz sahneye çıkıyoruz, herkes yatarken biz gelip yemek yiyoruz.

Dışarıdan bakınca hayatınız çok rahat ve eğlenceli görünüyor?
Oyundan çıkınca gece kulüplerine gidip elime bir kadeh içkimi alıp dolanmıyorum ortalarda. Bir yaşam tarzı olarak bunu tercih etmiyorum, o krem karamel tabakadan değilim.

O tarz hayatı yaşamak, iş anlamında büyük getiri sağlar mı?
Sağlayabilir ama neye göre başarı kazanılıyor? Birçok işe atlayıp başarısız oluyorlar. Sahnenin benim bulunduğum noktası daha değerli. Saf ve temiz bir yanınız kalıyor. Benim derdim başka, giydiğim elbisenin modeli değil. Onların bulunduğu yer daha havalı gibi, mesela beni magazinde de görmek istiyorlar.

Neden görmüyorlar, dışarı çıkmıyor musunuz?
Çıkıyorum ama başka yerlere gideriz biz, meyhaneye gideriz.

Sosyal hayattan koparsanız nasıl oyuncu olursunuz?
Mümkün değil ama ben gözlemlediğim insanları oynuyorum. O yüzden herkese sahici geliyor.

O kadar sahici geldi ki, bu yıl 3 ödülü de siz aldınız.
Biraz ayıp ettim ama aldım.

Tahmin ettiniz mi 'Basit Bir Ev Kazası'na başlarken ödül alacağınızı?
Hayır, benim tek derdim 'dekor iyi olsun', 'müzik nasıl oldu'ydu. Kafamda hiç böyle bir şey yoktu, en güzeli de budur zaten. Oyuna başlayayım, 'bir Afife alayım' diye düşünmedim hiç.

Ödül almak için başlarsanız işe, kasılırsınız herhalde.
Ödül törenlerinde bunu görmek mümkün zaten, o yüzden ben sadece köftelerimin iyi pişip pişmediğini düşünüyorum.

TEK KİŞİLİK OYUN   İZLERKEN ÜZÜLÜRÜM
Tek kişi oynamak zor değil mi?
Hem de nasıl. Seyirci olarak da tek kişilik oyunlara sıcak bakan biri değilim. Oyuncunun yalnızlığından çok etkilenirim sahnede. 'Keşke 2 kişi olaydı sahnede' diyesim gelir. Ama bu oyunda, ben karakterleri ayırdıkça oyun kalabalıklaştı sanki.

Ödül alacağınızı biliyor muydunuz törene giderken?
Hayır, sıfır bilgi... Zaten o yüzden çok şaşkındım. Çok büyük isimlerle beraber adaydım, onlar kazanır diyordum. Hepsi de tebrik etti.

Jüri sizi seyretti mi?
Seyrettiler, en önden ve o kadar çok heyecanlandım ki anlatamam. En kötü oyunlarımı oynadım. Ne olursa olsun jüri gelmiş, benim yanımda kimse de yok. Çok acıklıyım bir başıma.

Siz oynadığınız kadın kadar ve onun gibi güçsüz hissettiniz mi hiç?
Tabii hissettim, herkes hissetmiştir. Bana eve yardıma gelen kadın da etkilendi oyundan, Tomris Giritlioğlu da. Hepimiz kırılmadık mı, incinmedik mi? Aslında kafamız ne kadar karışık, ne kadar güçsüzüz, erkekler de bunu görüyorlar oyunda.

Komik oyuncu olmak rolünüzü   zorlaştırmıyor mu?
Çok hem de. Gülmek zekaya hitap eder, ağlamak duyguya hitap eder. Dramlarda ortalama acıklı durumu bilebilirsiniz, komedide bilemezsiniz, zordur ortalama zekayı tutturabilmek.

Turneler var mı?
Çok mutluyum her yere gidiyoruz, sade ve süssüz cümlelerle çok güzel şeyler anlatıyorlar. Benim için sahnede olmak, sihirbazlık gibi. Yaptığım şey aslında yalan ama ona inandırıyorsun. Hayal kuruyorlar, bana cevap veriyorlar, kendilerini maceraya kaptırıyorlar. Herkesin herkese anlatacağı bir şey vardır, ben de umut vermek istiyorum.

Oyunda ağlatıyorsunuz da, ağlatmak         güzel mi bari?
Seyirci ağladığında üzülüyorum ben. Bir kadın hıçkırdı mesela, ona çok üzülmüştüm. Bir replik var oyunda 'Ben Bodrum'a hiç gitmedim' diye. Bir kadın 'Ben de' deyiverdi, içim acıdı.

Kızımla aynı boydayız; beni ciddiye almıyor
Kızınızla yakın mısınız, kaç yaşında?
12 yaşında, ben ona annecilik yapıyorum. Aynı boyda olduğumuz için ciddiyetim kalmadı. 8 yaşına kadar idare ettim, şimdi otoritem kalmadı. Ben de ilk defa anne oldum bilmiyorum ki, yaşayarak öğreniyorum anne olmayı. Geçen gün on üç yaşımdayken yazdığım günlüğümü buldum, ona da okudum.

Neler yazmışsınız?
Çok aşığım, tabii karşılıksız, aşk acısı çekiyorum fena halde. Çocuğa demişim ki 'sana aşığım'. Nasıl cesurum baksana; çocuk da bana 'Günay senden nefret ediyorum' demiş. Rezalete bakın.

Ama erkekler aslında başka şey anlatmak ister.
Ben ne demişim peki, tahmin edin... 'Büyük aşklar, nefretle başlar' (kahkahalarla gülüyoruz). Başladı mı? Hayır tabii ki. Onu şimdi görmek ve bunu hatırlatmak istiyorum. Gülenay'a 'Ben bunu annemle paylaşamadım, sen çok şanslısın benimle her şeyini paylaşıyorsun' dedim. Şunu da söyledim; 'bir erkek bir kadının sadece başarısına aşık olur, o yüzden de ben hep başarılı olmak zorundaydım'. Güzel olmak, alımlı olmak bir yere kadardır. İlk kocam bana, ben sahnedeyken aşık olmuştu, 1.90 boyundadır. Şimdiki kocam Cengiz de öyle; bana sahnedeyken hayran olmuştur. Bu kadar başarılı olmasam ufak tefek, çok konuşan bir kadın olurdum sadece.

Erkekler başarılı kadınlara aşık olmuyorlar artık?
Oluyorlar elbette ama söyleyemiyorlar, o kadar güçlüsün ki.

Daha güvensiz kadınları istemiyorlar mı?
Yok ama sana aşıkken orada kedi seven bir kadın görüp ona aşık oluyorlar. O da başka bir versiyon.

ELİF AKTUĞ