20 HAZİRAN 2009 CUMARTESİ

Türe Özçelik

Tüm babalar dede olsun

Bazen anneler ve evlatlar sırayı bozuyor ama çocukluğumdan beri, babası olmayan arkadaşım daha çokmuş gibi gelir bana. En az üzüleceği ölüm kendi ölümüdür bir babanın. Evladı geride kalsın da...

Dünyanın en kıymetlisi evladını, dünyanın katlanılması en zor duygusu ölüm ile ilk yakınlaştıran analarla, babalar oluyor çoğunlukla. İşe bak, evladını onca sev, koru, gözet, kayır, onun için ölümü göze al, gözünden akacak bir damla yaşa kıyama ama en ağır acıyı da ona sen yaşat... Sıralı olsun tamam da, ölüm kalan için var. Babalar daha çabuk gidiyorlar galiba. Anneler ve evlatlar sırayı bozuyor arada ama çocukluğumdan beri, babası olmayan arkadaşım daha çokmuş gibi gelir bana. En az üzüleceği ölüm kendi ölümüdür bir babanın. Evladı geride kalsın da...

***
Analar, 9 ay öncesinden anadır zaten. Bebeğini hissettikçe daha da anaçlaşır. Baba olmaksa, ilkin pek güç gelir babalara. Ne yapacaktır o şimdi? Nasıl omuzlayacak bu yükü? Çocukken dizine oturduğu, azıcık da korktuğu, elinden tutmuş yürürken dünyalara meydan okuduğu babasının yerine mi geçti şimdi? Nasıl becerecek bu işi? Bir-iki yıla kalmaz, öyle bir benimser ki bebeğini, yıkılmaz koca bir duvar oluverir arkasına... Evladı koca adam olsa da...
O duvar ki eskise de, boyaları dökülse de, tuğlaları ufaktan devrilse de, katiyen yıkılmayacak gibi gelir evlada. Ama yıkılmayanı var mı da?

***
Özel günlerde, geride kalanların o günü nasıl da hüzünlü geçirecekleri düşer aklıma. Bu yıl babasız geçireceğim üçüncü Babalar Günü. İçimdeki yumru hala kocaman. 31 Aralık günü herkes yeni yılı karşılama telaşı içindeyken, ben o gün babamın hastalığını öğrenmiştim. Sonraki yıl, 31 Aralık yılbaşı akşamını babamın başucunda hastanede geçirdim. Ertesi gün bayramdı. Herkes bayramlaşırken ben babamın kabre koyuluşunu izledim. Artık yılbaşı geceleri ile bayramlar benim için hep tatsız geçiyor.
Bu Babalar Günü'nü evlatsız geçiren babalara hüznüm daha da büyük. Mukaddes'in, Muhammed'in, Beyza'nın babalarının boynu bükük bu yıl. Onlarca şehidimizin babaları da öyle... Ve daha adını bilmediğimiz nice babalar bugün hüzünlü. Kim bilir ne büyük pişmanlıkları, iç hesaplaşmaları var? Ki ölüm acısını bine katlar o pişmanlıklar.

***
Bugün, Filiz Oskay Leloğlu'nun 'Hep Babam İçin' adlı şiir antolojisini mutlaka alın derim. Önce siz okuyun, yarın babanıza armağan edersiniz. Nazım Hikmet, baba özlemini nasıl yaşadı? Çocuk şiirleriyle tanıdığımız Fazıl Hüsnü Dağlarca babasına dizelerinde nasıl seslendi? Rıfat Ilgaz'ın kara gün için beş kuruş bırakmayan babasına siteminde, İlhan Berk'in koku sürmeye bayılan babasını tasvirinde, 'Hayatta ben en çok babamı sevdim' diyen Can Yücel'in baba hasretinde mutlaka kendinizden bir şeyler bulacaksınız. Baba gibi babalar, hiç bilinmeyen babalar, şefkatli babalar, gizliden seven babalar var bu kitapta. 'Şiir sevmem' diyen babalar bile bu kitabı çok sevecekler.
Evlatlarının devrilmez duvarı olan tüm babaların Babalar Günü kutlu olsun, tüm babalar inşallah dede olsun...

Yasal Uyarı: TurkMedya internet sitelerinde yayınlanan haberler ve köşe yazılarının tüm hakları TurkMedya Yayın Grubuna aittir. Kaynak gösterilerek dahi haberin veya köşe yazısının tamamı yazılı izin alınmaksızın kullanılamaz.
Sadece alıntı yapılan haberin veya köşe yazısının bir bölümü, alıntı yapılan habere/yazıya aktif link verilerek kullanılabilir.