Hiçbir şeyi ortalama yapmayı sevmiyorum

Yedi yıldır farklı projelerde izlediğimiz Ekin Türkmen, en son 'Küçük Kadınlar' dizisiyle ekranlardaydı. Her şeyin en iyisini yapmayı isteyen ve kendisini çok eleştiren oyuncu, oyunculuk yüksek lisansı için Amerika'ya gidiyor. Yeni sezonda dizide yer almayacak. Hep ertelediği eğitimine zaman ayıracak.

ekin_t
18 yaşındayken katıldığı Best Model of Turkey yarışmasında Osman Sınav'ın dikkatini çeken ve 'Ekmek Teknesi'nde ilk oyunculuk sınavından geçen Ekin Türkmen, aslen İzmirli; yedi yıldır İstanbul'da yaşıyor, Haliç Üniversitesi Konservatuarı'ndan mezun. Bugüne kadar 'Acı Hayat', 'Kısmetim Otel', 'Menekşe ve Halil' ve 'Küçük Kadınlar' dizilerinde yer alan oyuncu, 'Keloğlan Kara Prense Karşı' ve 'Son Ders' adlı sinema filmlerinde de oynadı. 'Dalga' adlı tiyatro oyunuyla Afife Jale Genç Yetenekler ödülünü kucakladı. Oyunculuğun çok zor bir meslek olduğuna inanan Türken, kendine farklı deneyimler getireceğine inandığı Los Angeles'taki UCLA Üniversitesi'nde yüksek lisans eğitimini tamamlamaya gitti. Gitmeden buluştuğumuz Türkmen ile kurduğu şirketi, yeni projesini ve oyunculuğu konuştuk.

Aileniz oyuncu olmanızı destekledi mi?
Klasik bir Türk ailesiyiz. Aslında sanat ile ilgili konularda aileler pek desteklemez. Çünkü sanatın içinde olup Türkiye'de yaşamak zordur. Bana 'Oyunculuk yap ama bir mesleğin olsun' dediler. Uyarılarını yaptılar ama destek de oldular. Bu işler başladığında 18 yaşındaydım. İyi ki bu kararı vermişim. Mutluyum.

'KÜÇÜK KADINLAR'A ABLALIK YAPTIM
Best Model of Turkey yarışması, dizi, okul derken kendinizi bir anda sanat camiasının içerisinde buldunuz. Neler hissettiniz İstanbul'a ilk geldiğinizde?
İzmir medeni ve sakin bir şehir. İstanbul'un temposu o kadar yüksek ki alışmak zordu. Yazın İzmir'de bir siesta durumu var; burada ise sürekli koşturma. Çünkü rekabet fazla. 'Ekmek Teknesi', Türkiye'deki en iyi dizilerden biriydi. Osman Sınav ile her zaman çalışmak isterim. Çalıştığım en iyi işti. Bir daha öyle bir işin denk gelmemesi, deneyimsiz oyuncu kadrosuyla çalışmak zor. O dönem tecrübesizdim, okula yeni girmiştim ve ilk işimdi. Şimdi de kendimi iyi hissediyorum. O zamana kıyasla daha öğrenmiş, daha donanımlıyım ama bunu gösterebilecek ortam bulamıyorum. 'Küçük Kadınlar' da iyi bir işti ama karşımdaki oyuncuların hemen hepsinin ilk işiydi. 'Ekmek Teknesi'nde bana yaptıkları gibi bende onlara ablalık yaptım. Ama bu bana haz vermiyor. Oyuncu beslenmek ister. O yetmiyorsa tiyatro yapmak ister. Ben de bu nedenle 'Ekmek Teknesi'ni özlüyorum. Keşke öyle işler gelse...

Gerçek anlamda oyuncu olmaya hangi an karar verdiniz?
Bir gün okulda öyle bir ders yaptık ki işte o zaman oyunculuğun nasıl zor bir iş olduğunu anladım. Oyunculuk, kamera karşısında ya da sahnede rahat olmak demek değil, ruh çağırmak gibi. Bir karakter oynarken bir ruh çağırıyorsun ve ona bürünüyorsun. Kendinde inanılmaz değişiklikler görüyorsun. O derste yaptığımız çok ciddi bir çalışmaydı. Kendimi rolün içinde bambaşka bir yerde buldum ve depresyona girdim. Tam o sırada Zeki Demirkubuz'dan bir film teklifi geldi. Ama depresyon dönemime denk geldi ve yapamayacağımı düşünüp kabul etmedim. İçimde uhdedir. O günden beri de işimi çok ciddiye alıyorum. Dizi benim için iyi para kazandığım bir mecra diye düşünenlerden değilim. Zor şartlarda çalışıyoruz, istediğim performansı gösteremiyorum. İyi eleştiriler alıyorum ama kendimi beğenmiyorum. Çünkü neyi ne kadar yapabileceğimi biliyorum. En iyisini yapmak adına gergin olurum sette, çalışma arkadaşlarım bilirler. Ama ömrümün sonuna kadar bu işi yapacağım.

Daha çok hangi roller geliyor?
Bana gelen rollerin hepsi çok farklıydı. Komedi oyunculuğuna daha yakın bulmuşumdur kendimi. Her karakterde farklı bir yönümü göstermeyi seviyorum. Artık dizi oyunculuğunu çok ince düşünüp kabul edebilirim. Çok set gördüm, farklı yönetmenlerle çalıştım. Beklediğim bazı şeyler var artık. Oyuncuyla ilişkisi çok iyi bir yönetmenle çalışmak istiyorum. Bazı yönetmenler duyarsınız, oyuncuyu oynatır. Zeki Demirkubuz ve Çağan Irmak için bu tip şeyler söylenir. Gerçek oyuncularla çalışmak istiyorum. Bunu bir kibir olarak algılamayın, haklı bir sebep olarak görün. Tıpkı önünüzde bir tenis maçı var, kendinizi donanımlı hissediyorsunuz. İyi bir performans gösterebilmeniz için karşınızdaki oyuncuya ihtiyacınızın olması gibi...

HOLLYWOOD HAYALLERİM YOK
Eğitim için Amerika'ya gidiyorsunuz, orada oyunculuk yapmak ister misiniz?
Hollywood hayallerim yok, Türk sineması aşığıyım. Burada bir şeyler yapmak keyifli. Türk filmlerinin repliklerini ezbere bilirim. Amerikan sinemasını çok sevmem. Fransız sinemasını daha çok seviyorum. Teklif gelse belki hayır demem ama böyle bir hayalle gitmiyorum oraya.

Hırslı mısınızdır?
Hiçbir şeyi ortalama yapmayı sevmiyorum. Çok iyi olmalı. Hırslı değil ama çalışkanım. Bir filmde performansımla ilgili izleyicinin 'Ne kadar iyi oynadın' demesi benim için bir şey ifade etmiyor. Ama Atilla Dorsay'ın köşesinde bundan bahsetmesi, otoritelerin beni değerlendirmesi önemli. Ben onları düşünerek yapıyorum işlerimi.

Kütüphanemize sponsor arıyoruz
'Bİr yıl önce mimar arkadaşım Nilşah Ağaoğlu ile ortak kurduk şirketi. Adı fol & yumurta. Şirket bünyesinde fikirler üretiyoruz. Yaptığımız tasarımlar var. İlk projemizi oluşturduk. Projenin ismi 'Teneffüste Sanat'. Bir kütüphane tasarladık. Çocukların eğlenceli bir ortamda kitap okuyacakları bir kütüphane oldu. Edirne Tayakadın İlköğretim Okulu'nda kuruldu. Orada hayvancılıkla geçinen bir köyün okulu burası ve çocuklar yardımlarla okuyor. Çocukların teneffüste koşarak kütüphaneye gitmelerini istiyoruz. Fakat projeye ulaşım sponsoru bulamadık. Gönüllüler kitap göndermek istiyorlar ama kargo sponsoru bulamadığımız için açılışı eylül ayına kaldı. Kütüphanenin tasarımı bitti ve okula yerleştirildi. Kendi çabalarımızla aldığımız sanat kitapları da var. Ama yeterli değil. Umarım destek olmak isteyen sponsor bulabiliriz.'