14 EKİM 2009 ÇARŞAMBA

Serdar Turgut serdarturgut@superonline.com

Ben zaten her acının tiryakisi olmuşum ömür boyu bitmeyen derdimle yorulmuşum

Her şey akşamüstü Rana'nın birden 'Kalk gidiyoruz' demesiyle başladı. Bu kadar acil ve aceleyle gidilebilecek tek yer asliye ceza mahkemesi olabileceğinden içimi umut kapladı. 'Acaba bana haber vermeden boşanma davası mı açtı, yoksa bir sürpriz mi yapacak?' diye düşündüm. Sonra yine panikledim. Çünkü saat 17.30'a yaklaşıyordu, dava saatini kaçırabilirdik. Bu büyük fırsatın kaçmasını yüreğim kaldıramayacaktı.

Ben hayatta Rana'ya mümkün olduğunca az soru sorma politikam gereği bu gibi durumlarda prensip itibarıyla 'Hayrola nereye gidiyoruz?' diye hiç sormam. Kendimi hayatın akışına bırakırım ve tabii ki hayat da benden öcünü alıverir. Tabiri caizse hayat üzerimden geçiverir. Neyse; arabayı o sürüyor, maalesef mahkeme yerine oğlanın okulunun kapısına dayandık.
Kaderim bu benim. Kaderime lanet olsun. Hayatta ne zaman özellikle rahatsız edici yazı yazmışsam, insanları rahatsız etmeye özellikle dikkat edip yazı döşenmişsem Rana daima beni oğlanın sınıfındaki velilerin karşısında sergiler. Artık yazı planlamalarını okulun veli-öğretmen buluşmaları programını takip ederek yapmam gerekiyor galiba. Bunu yapmadığımda acı gelişmeler olabiliyor ve ben kendimi 'Sanırım aşık oldum' başlıklı yazımın yayınlandığı gün diğer velilerin önünde sergilenmekte bulabiliyorum. Bir daha dikkatli olacağım ve bu tür toplantıların olduğu günlere memleket meseleleri üzerine ciddi, saygın yazıları denk getireceğim. Ne yapayım birkaç günlüğüne de olsa sıkıcı olmayı ben bile göze almalıyım. Böyle konular bulmakta zorlanırsam Hasan Cemal'den kopya çekiveririm olur biter.

Şimdi açıkça söylemek gerekirse 'Sanırım aşık oldum' türünden bir yazıyı yazabilmiş bir insanın hiçbir ortamda kendisini saygın bir adam gibi sunabilmesi katiyen mümkün değil. Ne kadar gayret derseniz edin bunu başaramıyorsunuz. Düşünsenize; annelerle sohbet ediyorsunuz, çocukları konuşuyorsunuz ve sizin kafanızda o günkü yazınızdan bölümler durmadan yankılanıyor. Üstelik düşünürken kendiniz bile 'Vay canına nasıl yazmışım bunları ben' deyip hayret bile edebiliyorsunuz. Birkaç kez bu durumlarda ben korkudan halüsinasyonlar bile gördüm. Halüsinasyonumda kadınlar bana o günkü yazımdan yüksek sesle bahsediyorlar ve benden bazı sorulara cevap vermemi istiyorlardı. Korkunç bir şeydi bu. Neyse ki Rana'nın 'Kendine gel' diye uyarmasıyla panik ataklarım hep kısa sürdü ve çıktım halüsinasyondan.

Velilerden kazasız belasız kurtulmamdan sonra öğretmenler giriyor devreye. Sınıf öğretmeninin beni tokatlamaya başlayacağından, İngilizce öğretmeninin ise beni suratımı duvara dönmüş vaziyette tek ayağımın üzerinde durmayla cezalandıracağını düşünmeye başlıyorum. Üstelik bütün bu krizleri, panik atakları yaşarken Rana'nın büyük bir keyif içinde olduğunu gözümün ucuyla görüyorum. Onun mutluluk coşkusunu hissedebiliyorum.
Kendimi tam sirklerde seyirciye teşhir edilen bir ucube olarak hissetmeye başlamışken iki saatlik toplantı nihayet bitiyor ve ben travma sonrası stres hastalığı ile boğuşarak eve doğru yola çıkıyorum. Hastalığım ikinci dubleden sonra daima hafifliyor. Üçüncüden sonra ise aklıma garip fikirler gelmeye başlıyor.

ACABA BENİM GİBİ BİR İNSAN CENNETE KABUL EDİLEBİLİR Mİ?
Örneğin; o gece 'Acaba Ali Rıza Demircan benim yazılarımı okuyor mu, özellikle 'Sanırım aşık oldum' başlıklı yazımı okudu mu, eğer okuduysa bunun hakkında neler düşünüyor ki, böyle bir yazıyı yazabilmiş olan bir insanın cennete gidebilmesi mümkün mü? Eğer hala daha bu mümkünse ve eğer cennet Ali Rıza Demircan'ın anlattığı biçimdeyse, benim ölürken yanımda ciddi miktarda viagra bulunması da sağlanabilir mi acaba?' geçti aklımdan..

İşte böyle şeyler geliyor aklıma. Sonunda tamamen delirdim mi, büyük ihtimalle evet. Sonunda tamamen çıldırmış durumdayım. İleride oğlumun benimle övüneceğini düşünüyor muyum, evet.
Bugünlerde yazdığım yazıları dikkatle okumadığı sürece oğlum benimle övünecektir mutlaka. Okuduğu takdirde ise ne yapayım, hayatta her şeyi onun istediği gibi yapabilmem pek mümkün değil. Okuduğu durumda ise o da benimle ilgili olarak annesi gibi hissetmeye başlayacaktır herhalde.
Ben ise o günlerde bunamadığım takdirde bu yazının başlığı diye koyduğum şarkının sözlerini hatırlarsam hala daha söylemeyi sürdürmeye kararlıyım.

Timuçin Esen
YaŞananlarda Timuçin Esen'i haklı bulanların getirdiği bir argüman var. 'O haklı, bu haksız'ın dışına çıkarak sadece bunun hakkında bir şeyler söylemek istiyorum.
Bazı arkadaşlar diyor ki: 'Zaten insan bara sarhoş olmak için gider, yıkılıncaya kadar sarhoş olmak her isteyenin hakkıdır. Bardan çıkan bir adamın içkiden yerlerde sürünmesi normaldir'.
Kimseye ahlak dersleri verecek değilim ama içki kültürünün yerleşmiş olduğu her ülkede barlara içki içme adabı olan insanların gelmesi yeğlenir. Bizdeki meyhane kültüründe de bu böyledir. Çok sarhoş olup ağzını burnunu yamultanlara hiç hoş bakılmaz.
İlke, insanın kendi içki kapasitesini bilip ona göre içmesidir. Sarhoş olunmaz mı; tabii ki olunabilir ama bar adabını biliyorsanız sarhoşluğunuzu hafif sendeleme düzeyinde tutmayı ve zamanı gelince çıkıp gitmeyi de bileceksiniz.
Maalesef genç kuşak bu tür kuralları bilmiyor ya da umursamıyor. Hızlı sarhoş olmayı pek matah bir şey sanıyor. Durumlarının verdikleri görünümün dünyanın her medeni ülkesinde kınanacağını göremiyorlar.
Babam beni genç yaşımda meyhaneye götürerek bu adabı öğrenmemi sağladı. Eğer isterse ben oğluma da aktaracağım bu kültürü.
Benim Timuçin Esen olayı hakkında diyeceğim tek şey bundan ibarettir...

Yasal Uyarı: TurkMedya internet sitelerinde yayınlanan haberler ve köşe yazılarının tüm hakları TurkMedya Yayın Grubuna aittir. Kaynak gösterilerek dahi haberin veya köşe yazısının tamamı yazılı izin alınmaksızın kullanılamaz.
Sadece alıntı yapılan haberin veya köşe yazısının bir bölümü, alıntı yapılan habere/yazıya aktif link verilerek kullanılabilir.