AKŞAM | CUMARTESI | 28 KASIM 2009, CUMARTESİ

Küçük insanların büyük hikayelerini anlatan derviş

Yılmaz Erdoğan yeni filmi 'Neşeli Hayat'ta küçük insanların büyük hikayelerini anlatıyor. Gülmekle ağlamak arasında gidip gelmenizi sağlayan Erdoğan, 'an'lara odaklanan sinemasıyla, gökten zembille inmiş gibi...

Yapmak istedikleri şeylerden bazılarının yasadışı olduğunu biliyorlardı ama yapmak istedikleri şeylerin hiçbirini yapmamışlardı.' 'Vizontele 2' bu cümlelerle kapanırken yağmurun arkasından koşan, tehlikeli şiir okuyup düşünde devrim gören çocukların anısına saygı duruşuna çağırıyordu izleyenlerini. Hakkari'de doğan, mühendis olacakken tiyatrocu, tiyatro derken şair, kimse şair demezken üstüne bir de sinemacı olan Yılmaz Erdoğan, Doğu'dan iyi-kötü yükseldiği söylenen bir güneşten kopan parçalardan biri. Sinema dışından bu alana kayışlara hiçbir zaman hoşgörü göstermeyen ama o alanın eğitimlilerine ve gerçek sanatçılarına geçit bile vermeyerek sanki kimse sinemayla sanatla vakit geçirmesin diyen bir sektöre gökten zembille inmiş bir anlatıcı. Küçük adamların büyük hikayelerine soyunan bir derviş...

Kimilerinin sineması anlıktır. O 'an' vardır ya da yoktur. Geleceğe kalma durumu, bu anların belleklerde yer etmesine bağlıdır. Aslında bu daha zor bir savaştır. Orson Welles'in 'an'ları yoktur, Alfred Hitchcock ya da Stanley Kubrick sinemasının 'an'ları yoktur. Yılmaz Güney Sineması 'an'lara yaslamaz kendini. Unutulmaz sahneleri ayırmazsın. Bütünüyle unutulmaz, ölümsüz yapıtlardır onlarınkiler. Ama tek kozun bazı 'an'larsa, yakaladığın zaman değerlendirmelisin. Saydığımız, saymadığımız dünya tarihine isim yazdırmış pek çok sinemacı bir uzun yol koşucusu, maratoncudur. Yılmaz Erdoğan ise rakibi yakalayınca indirmek zorunda olan bir boksöre benzer. Unutulmayan 'küçük hikayecikler' yazarıdır. Bazen bir belediye başkanıdır, bazen Deli Emin, kimi zaman bir dolandırıcı, kimi zaman devrimci bir öğretmen, bazen de 'krismus' işinden hiç mi hiç çakmayan bir Noel Baba!

MÜKREMİN ABİ'NİN ÖLÜMÜ
Türk Sineması fonunda bir kötü adam mozaiği görürüz. Gerçekle kurgunun birbirine karıştığı noktada TV ya da sinema yıldızları, üstlerine yapışan popüler karakterlerin hamallığını yaparlar. Bir Demet Tiyatro'nun Mükremin'i belki de kendi döneminin öncüsüdür. Kalender, delikanlılık denen o deli dolu müessesenin önde giden şahsiyeti, sert görüntüsünün altında alabildiğine hümanist kişiliği ve çocuk yüreğiyle Mükremin, TV dünyasının unutulmaz ikonu olmuştur.
Böylesi bir popülerlik, şüphesiz yukarıda bahsettiğim yaftalanmayı beraberinde getirecektir. Yılmaz Erdoğan'ın becerisi, Mükremin Abi gömleğini erken yırtmasıdır. Görülmüştür ki bu yaftalanmaları önleyecek tek şey, karakter yaratmada üretkenlik ve derinliktir.
Yılmaz Erdoğan karakterleri hayatı alttan alır, yitirilene ağıt olur ve bir yerinde burkup kırar sizi. Ağız dolusu gülmekle bardaktan boşanırcasına ağlamak arası gelir gider içinizdeki salıncak...
Aşka aşıktır muhtemel ve aşkın dikine gittiği için malzeme de olmuştur medyaya... Kürt asıllıdır ama şiirlerindeki gibi içindeki çocukların 'çoğu Türk, çoğu Kürt'tür.'
Son filmi 'Neşeli Hayat' için bazı yazar-çizerler rekor gişe hasılatı bekliyor. Ama bana öyle geliyor ki Yılmaz Erdoğan küçük yapımlara yönelirse bunlara daha çok şey katar kendinden...
Zap Vadisi'nin hep bir şeyleri alıp götürdüğü o coğrafyadan, 'hayal kırıklıklarının başkenti'nden gelmiştir. Hem ağlatıp hem güldürdüğü sürece, yani bu açlığa, bu ülkenin yalpalayan gidişine azıcık bile panzehir oluyorsa, bırakalım adı konulmamış çocuklara ağıtlar yaksın, küçük insanların büyük hikayelerini anlatsın.
Yanına anlamlar alıp açılsın. Son dönemde tahmin edilecek sebeplerden ötürü Doğu'dan gelen muhalif sesi biraz boğmacalı çıkıyor da olsa en azından günü hafifletir Erdoğan. Onca civciv arasında çirkin ördek yavrusu kalmak her zaman kolay olmaz. Yılmaz Erdoğan Sineması denilen bir şeyden henüz bahsedilemese de, bunun söyleneceği günler yakın sanki.

BARIŞ BARDAKÇI

• • Paylaş |  Google    Live    Facebook    Twitter    Digg|      

• Diğer Haberler